Þegar ég var kominn upp á þak og búinn að setja allt upp voru norðurljósin ekki alveg eins mögnuð og stuttu áður. En ég náði samt nokkrum fínum skotum af þeim. Fisheye linsan er oft góð þegar ég er að taka myndir af norðurljósum – maður nær að grípa svo mikið af himninum :)

Þetta var frekar magnað kvöld – maður er búinn að sjá nokkra myndir sem fólk var að taka þetta kvöld og það er mikil ljósadýrð. Þær eru reyndar margar teknar aðeins fyrir utan borgina. Þessi aukna norðurljósa-virkni hefur líklega eitthvað með sólargosið að gera.

Þegar ég var búinn að skila verkefninu fór ég á Hótel Plaza sem var “Media Center” fyrir Airwaves ’11 og þar var einnig verið að selja Iceland Airwaves ’11 swag. Ég ætlaði mér að kaupa einhvern kúl Airwaves bol – veit ekki hvort fólk hafi tekið eftir því að ég elska boli ;) – en síðan sá ég líka þessa flottu (limited edition) hettupeysu sem ég bara varð að fá mér líka. Núna á ég boli frá Airwaves 2009 (2 stk.), 2010 og 2011 – ég mun að öllum líkindum halda þessari seríu áfram :)

Þegar ég kom heim ákvað ég að nota tækifærið og uppfæra símann loksins í iOS 5 sem kom út nokkrum dögum áður. Það tók alveg sinn tíma að uppfæra þannig að ég lagði mig bara á meðan (fékk ekki mikinn svefn nóttina áður).

Þegar ég var búinn að uppfæra símann og leggja mig kom Bjössi að sækja mig. Við röltum svo frá honum í Menningarsetrið til að ná í Hlyn. Leið okkar lág í Listasafn Reykjavíkur. Þegar við mættum var Valdimar og félagar byrjaðir að spila. Maður hafði séð þau áður á miðvikudeginum – en núna á örlítið stærra sviði ;) Alltaf góð – ljúfir tónar.

Næst á dagskrá voru Other Lives. Mjööög gott. Kom skemmtilega á óvart. Gott vibe. Svo var það Austra. Mjög fínt. Very nice. Gott partý. Nett elektró.

Já, maður rak augun í nokkrar Iceland Airwaves hefðir… Fólkið sem hampar ananas og sveiflar honum fyrir ofan sig – veit ekki alveg hver pælingin bakvið það er. Síðan eru það LOST gaurarnir sem maður hefur séð nokkrum sinnum undanfarin ár. Ég spjallaði smá við þá og þetta var víst 6. árið þeirra í röð á Iceland Airwaves. Þetta er svona smá almenningsþjónusta hjá þeim – þeir eru að hjálpa fólki sem er týnt (t.d. ef þú týnir félögunum) :)

Það var einhver pæling að reyna sjá SBTRKT, en þar sem röðin á NASA var of löng þá hélt partý crew-ið sig bara á Listasafninu. Það var líka allt í lagi af því að GusGus voru næst upp á svið! Þau standa alltaf fyrir sínu. Bara snilld. Gott partý.

Við Bjössi skruppum síðan á NASA. Biðum í röð í kannski 20 mínútur þangað til við komumst inn þar sem við sáum Team Me. Hressir Norðmenn. Gott stöff. Eftir það var haldið á Kaffibarinn til að hitta á restina af liðinu – þar tók við reyndar enn önnur röðin… en það hafðist fyrir rest.

Það að ég var í aðeins meira partý-stuði þetta kvöldið gæti haft einhver áhrif á að ég tók töluvert fleiri myndir (og video) ;) Reyndar búinn að sía smá út þannig að þetta eru ekki allar ljósmyndirnar sem ég tók.

Við mættum á NASA svona rétt fyrir 20:30 þar sem Hlynur og Óttar voru nú þegar. Samaris voru að spila. Allt í lagi, ekki mjög eftirminnilegt – en þetta eru ungir krakkar, bara að prófa sig áfram.

Næst var það Cheek Mountain Thief sem er að hluta til bresk hljómsveit (held að söngvarinn sé frá Bretlandi og restin frá Íslandi). Nokkuð fínt. Gott vibe. Skemmtileg saga hvernig hljómsveitin varð til – söngvarinn kom fyrir ári á Airwaves 2010 með annarri hljómsveit. Síðan elskaði hann Ísland svo mikið að hann settist að. Hann varð ástfanginn af íslenska fólkinu, og þá sérstaklega einni persónu. Hann dvaldi í Húsavík í nokkra mánuði þar sem hann fann nokkra af hljómsveitarmeðlimunum. Þar nálægt er fjall sem kallast víst Kinnafjall, þú veist “Cheek Mountain” ;)

Á eftir þeim kom Young Magic. Mjög gott. Nettur trans. Minnti smá á Safri Duo – snilldar trommur, góður rythmi. Var að fíla ‘etta. Næst á svið var Niki and the Dove – smá sænsk sýra (sum lögin voru smá súr). Trans dansarar fylgdu með hljómsveitinni og voru að dans uppi á sviði. Þetta var allt í lagi, en stundum var eins og það væri of mikið í gangi, of mikið noise/ekki rétt mixað.

Eftir þetta kom svo tUnE-yArDs sem maður var búinn að heyra fólk tala svolítið um, en ekki búinn að kynna sér ítarlega. Þetta var öðruvísi, en nokkuð gott. Söngstíllinn minnti mig smá á Afríku. Það var mikið action á dansgólfinu. Fínasta stemning.

Við héldum okkur sem fastast á NASA, sem var mjög góð ákvörðun, það var víst mjög löng biðröð fyrir utan. Alltaf gott ef maður getur sloppið við að bíða í röð. Næst á dagskrá á NASA var Clock Opera sem ég var frekar spenntur fyrir að sjá. Þeir voru mjög góðir – virkilega góð tónlist. Topp rokk. Mikil stemning.

Síðasta sem ég sá þetta kvöldið kom virkilega skemmtilega á óvart. Það var Totally Enormous Extinct Dinosaurs. Þetta var gaur með hin og þessi rafhljóðfæri sem fékk aðstoð frá einni söngkonu og tveim dönsurum (sem voru reglulega að skipta um búninga). Sjálfur var hann í risaeðlubúningi og setti á sig endrum og sinnum indíánahatt. Hann spilaði taktfast elektró. Algjör snilld. Gott partý, góð stemning.

Eftir þetta fór ég beint heim – það var skóli kl. 9 daginn eftir (ja, eða s.s. nokkrum klst. seinna). Hressandi :)

Við náðum restinni af Láru Rúnars. Ágætis stöff. Síðasta lagið var sérstaklega gott, kraftur í því. Veit reyndar ekkert hvað það heitir ;) Næst á dagskrá var kanadíska hljómsveitin Young Galaxy. Nokkuð gott, en engin gargandi snilld. Lárus slóst svo í hópinn þegar hann var búinn að hlusta á sinfóníur í Hörpu.

Svo var það Active Child sem ég vissi lítið sem ekkert um (eins og er oft með hljómsveitir sem maður uppgötvar á Iceland Airwaves). Í fyrstu var maður ekki alveg viss hvað maður ætti að halda… gaur að syngja hástöfum á meðan hann spilaði á meðalstóra hörpu. En síðan datt maður meira og meira í gírinn. Þetta var bara fínasta stöff. Veit ekki alveg hvað það var, en það var eitthvað sem minnti mig á Moderat (sem voru einmitt að gera mjög góða hluti á Iceland Airwaves 2010). Góður bassi, góður rythmi… Kom skemmtilega á óvart.

Síðast á dagskrá var YACHT. Góð keyrsla. Hressleiki og kraftur. En þau voru smá skrítin/freaky/arty…

Photos, baby! Check it out… Mér finnst tónleikamyndir oft koma skemmtilega út – svo skemmtileg lýsing og góð stemning.

Ég náði restinni af Ourlives – fínasta íslenskt rokk. Benjamin Francis Leftwich þurfti víst að afboða vegna veikinda þannig að við Bjössi þurftum að finna hvað við vildum tékka á næst. Við náðum í farartækið hans Bjössa í bílakjallaranum og keyrðum fram hjá NASA þar sem var alveg rugl löng röð. Þar sem maður hefur ekki góða reynslu af svona röðum þá ákváðum við að sleppa því að bíða í röð. Fórum í staðinn á Gaukinn þar sem Blaz Roca var að spila ásamt góðum vinum. Erpur/XXX Rottweiler ná alltaf að pumpa upp góða stemningu.

Við Bjössi vildum tékka aftur á NASA hvort það væri ennþá svona biluð röð þar, af því að við vissum í raun ekki hvað við vildum sjá næst. Röðin náði ennþá nánast að Alþingi þannig að við snérum við og fórum á Café Amsterdam. Þar hittum við Einar Birgi, Áka, Kristínu og fleiri. Já, það er eitt það skemmtilega við Airwaves að maður hittir alltaf fullt af hressu liði :) Þarna var hljómsveit sem kallar sig Hljómsveitin Ég að spila – minnti svolítið á svona klassískar bílskúrshljómsveitir að prófa sig áfram ;)

Við Bjössi beiluðum fljótlega á því og fórum aftur á Gauk á Stöng þar sem EmmSjé Gauti var á sviðinu. Við tjilluðum bara á kantinum við eitthvað borð með Ásdísi og biðum eftir næsta atriði. Það var nefninlega Valdimar – hápunktur kvöldsins, mjög skemmtileg tónlist og góð stemning. Kristín slóst í hópinn og líka Hlynur fyrir rest.

Ég tók náttúrulega nokkrar ljósmyndir, eins og ég geri stundum ;)

Til hamingju allir! Það er hátíð í bæ.

Ég tók nokkrar myndir á símann – hann hefur eiginlega tekið við sem myndavélin sem ég nota í götuljósmyndun. Svo hentugt, ég er alltaf með hann við höndina.

Já, ég er að senda þessa færslu úr símanum (nota WordPress app-ið). Aðeins að prófa, myndirnar koma líklega ekki í fullri upplausn. Þarf að skoða hvort ég geti ekki reddað því.

Uppfært: Ég fiktaði smá í þessu og fann út hvernig ég gat sett inn stórar myndir. Bara upload-a þeim í Original Size og nota síðan gallery shortcode til að birta thumbs af myndunum.

Þetta var mjög hressandi sport. Maður var þarna á köflum valhoppandi eins og fjallageit í mjög fallegri náttúru. En á milli var maður að “berjast fyrir lífi sínu” í snjóbyl, hvassviðri og nístingskulda.

Ég mætti þarna í glænýjum gönguskóm og ágætlega vel gallaður. Þrátt fyrir að vera í nýjum gönguskóm fékk ég engar blöðrur og (nánast) engin hælsæri – ég var búinn að setja á mig Compeed plástra á undan og fékk líka svona sérstakt teip til að þekja helstu áhættusvæðin.

Ég var líka nýbúinn að fjárfesta í vatns- og vindheldum buxum frá ZO-ON. Virkuðu mjög vel – varð ekki vitund kalt á fótunum þrátt fyrir mikinn vind og kulda. Hefði alls ekki þurft að vera í thermo buxum innan undir eins og ég var að velta fyrir mér.

En það sem ég klikkaði á var að vera bara með bómullarhanska. Hefði átt að vera með ullarvettlinga og vindlúffur. Ein konan sem var farastjóri þarna sá að mér var eitthvað kalt (reyna að lemja mér til hita) og var svo góð að lána mér svona vindlúffur. Bjargaði mér algjörlega. Ég hefði pottþétt misst nokkra fingur annars…

Það hefði líka verið ágætt að vera með ullarlambhúshúfu – þylja andlitið sitt aðeins betur. Jafnvel líka að vera með snjógleraugu gegn snjóbylum og mikilli birtu. Ég ætla líka að skoða að fá mér göngusokka, gæti verið hentugt. Já, og svona legghlífar… það er nóg af útbúnaði sem maður þarf í þetta :)

Já… ég tók nokkrar myndir á símann og IXUS vélina.

Þetta eru aðallega myndir úr einhverjum partýum síðan í sumar, menningarnótt, afmælinu hans Óla og annað random.

Ég reif mig á fætur og tók nokkrar myndir. Náði reyndar takmörkuðum myndum með 55mm aðdráttarlinsunni minni en síðan fékk ég 135mm linsu lánaða hjá bróður mínum og þá náði ég aðeins skýrari/betri ljósmyndum.

Ég hef ekki mikið verið að taka myndir af tunglinu áður… Það voru greinilega smá mistök hjá mér að taka mjög “langar” myndir (þar sem ljósopið var opið í margar sekúndur) – þá eru tunglið og stjörnurnar hreyfð. Samt smá áhugavert að sjá húsin alveg kyrr á meðan himinninn er á hreyfingu. Ég vildi ekki þurfa að hafa ISO-ið of hátt þannig að myndirnar yrðu mjög kornóttar og þess vegna þurfti ég að hafa ljósopið opið svona lengi. En maður þarf greinilega að finna einhvern milliveg. ISO 3200 á Canon 550D er reyndar allt í lagi fyrir svona myndir af tunglinu.

Það virðist sem 5 sekúndur (eða minna) sé heppilegur tími – ef ljósopið er opið mikið lengur en það þá er áberandi hreyfing á myndinni. Síðan er bara um að gera nota ljósnæmustu stillinguna á linsunni – ég græddi voða lítið á að nota f/5.6 á 17-55mm linsunni þegar ég gat notað f/2.8.

Þetta var ekki heppilegt veður til þess að vera standandi úti lengi í kuldanum. Sérstaklega ekki þegar maður er smá veikur. En ég stillti bara þrífætinum upp rétt fyrir utan útidyrnar og hoppaði inn á milli ;)

Venjulega læt ég framkalla filmurnar mínar hjá Pixlum, en núna prófaði ég Ljósmyndavörur. Er svona að vega og meta hvort sé betra. Pixlar eru með hi-res skanna (kostar aðeins auka) og ég held að myndirnar sem ég fæ á geisladisknum séu aðeins betri en þær sem ég fæ frá Ljósmyndavörum. Þessar eru svolítið kornóttar/grófar… En síðan gæti það líka verið út af því að þessi filma var í raun útrunnin, þannig að maður getur ekki búist við toppgæðum. Ætla að gefa Ljósmyndavörum annan séns.

Þannig að ég dreif mig inn, greip myndavélina, fjarstýringuna og þrífótinn. Maður þarf að hafa hraðar hendur þegar norðurljósin birtast af því að þau hverfa oftast nokkrum mínútum seinna. Þau voru eiginlega horfina svona 20 mínútum seinna og ég náði nokkrum myndum. Það voru reyndar ekki alveg nógu heppilegar aðstæður fyrir norðurljósamyndatökur – mjög hvasst (kuldinn var heldur ekki að hjálpa).

Þar sem það var svona hvasst og til þess að mynda norðurljós þarf maður að hafa ljósopið yfirleitt opið í nokkrar sekúndur (oft 1 eða 2 mínútur) þá eru myndirnar töluvert hreyfðar. Það hefði hugsanlega verið betra ef ég hefði verið með massívari/betri þrífót.

Ég hljóp inn og skipti um linsu. Vildi prófa fisheye linsuna og sjá hvort það kæmi betur út – ná að grípa meira af himinum í einu. En þá voru norðurljós farin að dofna töluvert.

En það var magnað að standa þarna og stara á þessi fyrirbæri – ég held ég hafi aldrei séð norðurljósin svona litrík (rauð, fjólublá, bleik, blá, græn…). Það er ekkert skrítið að ferðamenn séu tilbúnir að borga góðan pening til að sjá þau – og síðan er maður bara bókstaflega með þetta í bakgarðinum sínum.

Alltaf gaman að fisheye og double exposure.

Þetta eru myndir úr afmælisteitinu núna í sumar – þegar það var farið að líða svolítið á kvöldið og ég ákvað að hvíla “stóru” vélina (flassið var líka búið að ofhitna). Upplagt að grípa þá í litlu og nettu APS filmuvélina.

Þegar ég mætti rúmlega 19 var alveg troðið út að dyrum, en ég náði að troða mér inn um bakdyrnar. Þar var bara einn gaur að spila á gítar – vissi ekki hver það var (það var ekkert á undan Yunioshi samkvæmt dagskránni). En eftir smá rannsóknarvinnu tel ég það líklegt að þetta hafi verið Rob Maddison – fínasta tónlist hjá honum. Rólegt… upplagt á sunnudegi.

Síðan byrjuðu Yunioshi, eða svona brot af hljómsveitinni (restin var víst farin til UK). Rob Maddison fyllti í skarðið og sá um trommurnar. Very nice var ég víst búinn að nótera hjá mér. Ljúfir tónar. Þau tóku nokkur lög og síðan hélt ég heimleiðis. Ætlaði að fá mér eitthvað að borða og skella mér síðan á Nasa.

En nei, ekki alveg. Ég var að keyra heim, var á rauðu ljósi hjá Hamborgarabúllunni… síðan kom grænt og ég ætlaði af stað. Það kom eitthvað skrítið hljóð (eins og eitthvað hefði brotnað) og bíllinn haggaðist ekki. Ég prófaði að slökkva á bílnum og starta honum aftur (“have you tried turning it off and on again?”), en það hjálpaði ekki. Ég setti hazard ljósin á, bílar flautuðu og ég var fucked. Það komu einhverjir góðhjartaðir gangandi vegfarendur og buðust til að ýta mér aðeins til hliðar svo ég væri ekki að blokka umferðina.

Pabbi kom svo og dróg mig að Heklu (verkstæðið sko, ég var ekki alveg það brjálaður að ég henti bílnum í eldfjall, næstum því samt…) þar sem við skildum bílinn eftir.

Þannig að ég tafðist töluvert… fór heim til að fá mér að borða og þá var klukkan orðin svona rúmlega 21. Í einhverju bjartsýniskasti ímyndaði ég mér að fólk væri bara að taka því rólega, einhverjir túristar farnir heim… þannig að ég þyrfti ekki að stressa mig á að mæta snemma vegna hættu á að Nasa myndi fyllast fljótt. En ég hafði alltaf “sneaking suspicion” að það væri bara bull hjá mér. Það reyndist rétt þegar við Bjössi keyrðum fram hjá Nasa og sáum alveg klikkaða röð fyrir utan.

Við lögðum samt bílnum og reyndum við röðina. Hún var aðeins lengri heldur en föstudaginn, en við gáfum þessu smá séns. En röðin var lítið sem ekkert að hreyfast – Dan Deacon var byrjaður þannig að það var ólíklegt að röðin væri að fara breytast á næstu ~45 mínútunum. Við vorum næstum því aftastir og nenntum ekki að standa þarna í rigningu og kulda þannig að við fórum á Sódóma til að tékka á hinum valmöguleikanum sem var í boði á Airwaves dagskránni.

Á Sódóma var hin íslenska hljómsveit XIII að spila. Allt í lagi rokk, en ég var ekkert að missa mig. Við gáfum þessu smá stund (ca. 30 mínútur) og tékkuðum svo aftur á Nasa. Röðin hafði bara lengst ef eitthvað var. Við sáum fólk sem hafði verið aðeins fyrir framan okkur fyrr um kvöldið og það hafði hreyft sig lítið sem ekkert.

Við stóðum samt í röðinni í smá stund, en svo gáfumst við upp. Þetta var greinilega ekki að fara að gerast. Svekkjandi.

Ég veit að þetta var klúður hjá mér – ég hefði átt að mæta fyrr. En þetta fékk mig til að hugsa – ég hef eftir “áreiðanlegum heimildum” að það voru seldir 5000 miðar á Airwaves 2010. Hvað tekur Nasa marga? 600-900 manns? Segjum að þeir hafi troðið 1000 manns þarna inn – það þýðir samt að 80% af þeim sem keyptu miða á Iceland Airwaves 2010 gátu ekki séð dagskrána síðasta daginn. OK, fólk hefði getað farið á Sódóma – en Sódóma rúmar ekki 4000 manns + það sem var í boði þar var ekkert æðisfengið (heillaði greinilega ekki marga þar sem staðurinn var nánast tómur).

Spurning ef þeir ætla að hafa svona “stór nöfn” (Dan Deacon og FM Belfast voru greinilega að draga að töluvert af fólki) á sunnudaginn að hafa þá 1-2 önnur venue opin með álíka spennandi hljómsveitum – til að dreifa álaginu og leyfa meira en 20% af gestunum að sjá eitthvað síðasta kvöldið.

En, anyways… Eitt af því sem er svo mikil snilld við Iceland Airwaves hátíðina er allt fólkið sem maður rekst á – sumir sem maður hittir reglulega, aðrir sem maður hefur ekki séð í langan tíma og enn aðrir sem maður hefur aldrei hitt áður. Gott stöff.

Það sem stóð upp úr Iceland Airwaves 2010 var Moderat, Slagsmålsklubben, Robyn og Jungle Fiction.

Þetta raðarrugl og að missa af síðustu tónleikunum drap svolítið Airwaves-vímuna… bílavandræðin höfðu líka eitthvað með það að segja að ég var ekkert í brjáluðu stuði síðasta kvöldið og hafði takmarkaða þolinmæði fyrir að bíða í biðröð.

Já, ég náði svo í bílinn úr viðgerð í gær. Öxullinn hafði s.s. brotnað og varahlutirnir voru ekki til á landinu þannig að þeir þurftu að panta þá. Þetta tók viku og kostaði 140.000 kr. Hefði alveg viljað nota þennan pening í eitthvað annað :(

Fórst þú á Airwaves 2010? Hvað fannst þér bestu tónleikarnir? Hvað stóð upp úr? Hvar var besta stemningin?

Jæja, sjáumst hress á Iceland Airwaves 2011! Eins gott að setja það í Google Calendar: 12.-16. október 2011.

Síðan hoppaði maður á American Style til að fá sér smá að borða áður en maður skellti sér á Listasafnið. Þar var víst einhver töf… Bang Gang byrjaði svo, ca. 40 mínútum á eftir áætlun. Barði svona nett súr eins og alltaf :) Næst voru það Tunng – jolly rock punktaði ég hjá mér.

Svo var það Bombay Bicycle Club næstir upp á svið. Gott stöff. Fínasta tónlist. En að lokum (á Listasafninu a.m.k.) var það stærsta atriði Iceland Airwaves ’10 – Robyn. Salurinn tæmdist töluvert eftir Bombay Bicycle Club (kannski var fólk að flykkjast á Hercules & Love Affair?) þannig að maður náði að troða sér nokkuð framarlega… síðan beið maður eftir að partýið byrjaði. Gott stuð hjá Robyn, hélt uppi mjög góðri stemningu.

En Robyn er alveg skuggalega lítil… hún var samt á klikkuðum klossum. Mér fannst eitthvað skrítið þegar rótarinn var að prófa hljóðnemann og hann þurfti að beygja sig töluvert niður til að ná í hann, en það var víst passleg hæð fyrir Robyn. Ég er sáttur með að hún tók cover af Cobrastyle (með sænsku hljómsveitinni Teddybears) – gífurlega hresst lag (enda á Hress 2007).

Já, síðan fékk hún sér banana í miðjum tónleikum – um að gera að fá smá næringu eftir að hafa dansað um allt sviðið. En það er skandall að fólk hafði ekki metnað/þolinmæði til að klappa hana upp – ég er á því að hún hefði alveg verið til í að taka 1-2 lög í viðbót. Rótarinn kom og lagaði hljóðnema-snúruna, hann hefði ekki gert það ef þeir voru bara að fara að pakka saman. Fólk var kannski að flýta sér of mikið á næsta stað? En ég meina, stærsta atriðið á Airwaves 2010… ég bjóst alla vega fastlega við uppklappi.

Eftir Robyn skellti maður sér á Nasa þar sem maður hlammaði sér í leðursófa aðeins til að slaka á. En það var ekki mikið að gerast á Nasa þannig að maður skellti sér á Venue. Þar var einhver töf á dagskránni… XXX Rottweiler voru víst á leiðinni upp á svið þótt þeir hefðu átt að byrja fyrir klukkutíma. Rottweiler hundarnir ná alltaf að pumpa upp stemninguna – þótt þeir séu nokkurn veginn yfirleitt með sama prógrammið. Mér fannst reyndar aðeins meiri stemning í fyrra.

Síðan var það hljómsveitin sem ég var aðallega að bíða eftir: Jungle Fiction – algjör snilld. Fáránlega góð stemning. Virkilega góð keyrsla. Þessir gaurar eru svona ca. 19 ára – rétt að byrja… þeir eiga eftir að verða HUGE. Þeir eru að spila ákkúrat raftónlist sem ég fíla í tætlur – hratt og hart elektró.

Næst tékkaði ég á þýska plötusnúðinum Shumi á Apótekinu (ekki mikið annað í gangi af Airwaves dagskránni). Aðeins of sveitt til að vera þarna einn… þannig að ég fór á Bakkus og svo á Kaffibarinn til að hitta eitthvað af crew-inu.

Hellingur af myndum, photos, billeder, fotografen..:

Næst var það Everything Everything. Í rauninni ekkert mjög eftirminnilegt… þannig að það hefur líklega verið meh, svona lala. Síðasta atriðið í Listasafninu var Hurts. Þeir voru bara nokkuð góðir – mikill kraftur í þeim, mjög góður hljómur, fínasta tónlist. Maður beilaði samt á þeim eftir kannski 2/3 af tónleikunum til að reyna sleppa við brjálaða biðröð á Nasa.

Það. Gekk. Ekki. Eftir. Þegar maður mætti var röð alveg út á horn (í átt að Alþingishúsinu) og rúmlega það (ekki alveg jafn slæmt og 2005, en nálægt því). Það var sem betur fer ekki rigning og ekki það kalt, þannig að við biðum sallarólegir (svona til að byrja með). Við færðumst nær og nær smám saman, en síðan fór fólk að hrúgast að – sumir voru kurteisir og fóru aftast í röðina, en aðrir ákváðu bara að taka sénsinn og troða sér inn frá kantinum. Það virtist virka af því að dyraverðirnir voru virkilega að hleypa þessu liði inn sem var bara nógu frekt og ýtið – á meðan við vorum búnir að bíða þarna í rúmlega klukkutíma.

Jonni beilaði á röðinni þegar við vorum svona 3-4 metra frá hurðinni (það var búið að loka hurðinni og engin hreyfing í nokkurn tíma). Loksins tóku dyraverðirnir sig til í andlitinu og reyndu að stjórna þessari þvögu og maður komst á endanum inn – eftir að hafa beðið í svona 90 mínútur (kannski aðeins meira). Þá voru Alex Metric & Co. að spila (fengu líka aðstoð frá Charli XCX) – hresst elektró hip-hop eitthvað.

Síðan var það hljómsveitin sem maður var í raun búinn að bíða hvað spenntastur eftir þetta kvöldið, ástæðan fyrir því að maður beið í biðröðinni í 90 mínútur… Slagsmålsklubben sem voru klárlega toppurinn. Brjáluð stemning – sérstaklega þegar maður henti sér á dansgólfið og þeir héldu áfram að taka tryllta slagara. Þeir voru þarna 6 á sviðinu að djöflast á ýmsum tólum og tækjum. 2 þeirra voru mjög hressir – einn aðeins of hress… var eitthvað að muldra í hljóðnemann, mestmegnis á sænsku ;)

Tók alltof mikið af myndum… Njótið:

Næst voru það Danirnir í Efterklang. Fínasta rokk – enginn snilld, en alveg ánægjulegt live stöff. Eftir það kom hljómsveitin sem ég var búinn að bíða eftir, Moderat. Maður er náttúrulega elektróhaus þannig að þetta höfðaði mjög vel til mín. Algjör snilld í rauninni. Komu sterkt inn strax með A New Error – þeir vörpuðu meira að segja myndbandinu (sem er mjög kúl) á tjöld/veggi sem þeir voru búnir að stilla upp fyrir aftan sig:

Síðan héldu þeir elektró-keyrslunni áfram. Fínasta fimmtudags-rave ;) Ég var alveg að fíla mig – smá trans-dans í gangi. Þessi visuals sem voru í gangi fyrir aftan þá voru alveg að virka – hjálpuðu upp á að skapa góða stemningu. Þarf að verða mér út um diskinn þeirra – tékka hvort hann sé til sölu á Hotel Plaza eða kannski á netinu (skandall, sé þá ekki á gogoyoko). Þeir voru m.a.s. klappaðir upp, mjög gott.

Myndir segiru? Jú, jú… eitt eða tvö stykki:

Fyrsti dagurinn var mjög góður – góð byrjun á þessari snilldar tónlistarhátíð. Henti mér bara strax á Nasa þar sem Benny Crespo’s Gang voru að fara byrja. Við lentum reyndar í smá biðröð en hún hreyfðist ágætlega – biðum bara í svona 15 mínútur (I’ve had worse). Síðan var það Bloodgroup sem voru að gera góð hluti – fínasta elektró. Öll lögin voru kannski ekki 100% algjör snilld, en mörg virkilega góð.

Næst var það Agent Fresco sem eru í harðari kantinum, en samt nokkuð melódískir. Það myndaðist smá mosh pit. Góður kraftur í gangi. Mammút voru síðust á svið. Fínasta rokk. Góður endir á góðu kvöldi. Virkilega spenntur fyrir tónleikaveislunni næstu daga… þetta er rétt að byrja!

Ég var auðvitað með IXUS myndavélina með mér og smellti af nokkrum ljósmyndum. Tók líka nokkur video… ætli ég reyni ekki að sjóða saman smá Airwaves collection við tækifæri.

Photos, baby! Day 1. Check it:

Ég missti alveg af partýunum 2008/2009 þannig að ég varð að tékka á þessu… Ég greip náttúrulega myndavélina með, alltaf gaman að ná góðum partý-myndum.